مرتب اينست كه در سال 561 در ماه محرم مؤيداى ابه بيهق را محاصره كرد و در پنجم ماه صفر پس از گروگان گرفتن از اهالى دست از محاصره برداشت و بنيشابور بازگشت . در ماه ذيحجهء اين سال در خسروجرد جنك شد « ظاهرا ميان طرفداران خوارزمشاه و طرفداران مؤيد » و شهر و قلعه خراب كردند ، و در سبزوار در روز عيد اضحى بنام خوارزمشاه ايل ارسلان خطبه خواندند . در سال بعد ( 562 ) مؤيد آى ابه بار ديگر سبزوار را محاصره كرد و دو ماه ( جمادى - الاولى و جمادى الاخرة ) پيوسته جنك بود ، و در اين وقت جماعتى از امراى خوارزم در سبزوار بودند ، چه اهالى سبزوار دم از اطاعت ايل ارسلان زده و در سال پيش بنام او خطبه كرده بودند ، بالجمله هنگامى كه جنك و محاصره بر پاى بود خوارزمشاه ايل ارسلان ( در اول ماه رجب ) با لشكر فرا رسيد و مؤيد آى ابه بنيشابور بازگشت . دو ماه بعد ( ماه رمضان 562 ) در نيشابور هم بنام ايل ارسلان بن اتسز خوارزمشاه خطبه خواندند . حاصل آنكه در خراسان نخست در سبزوار و يك سال بعد از آن در نيشابور بنام ايل ارسلان خطبه خوانده شده و سبزوار در ادراك اين سعادت بر نيشابور تقدم يافته است . ص 286 س 1 يكى ابو رفاعه تميم بن راشد . . . نام اين صحابى بطورى كه در اوايل كتاب ( ص 23 س 2 ) ديده مىشود ابو رفاعه تميم و نام پدرش اسيد است ، و اسيد را بعضى بر وزن زبير و بعضى بر وزن امير خوانده‌اند و در بعض كتب اسد بر وزن جسد نوشته‌اند ، و بهر حال ( راشد ) كه در اينجا در هر دو نسخه نوشته شده محرف ( اسيد ) و ناصحيح است .